Kerfi sem ýtir undir framleiðslu en ekki fagmennsku

Eiríkur Bergmann leggur mikilvæg lóð á skálar umræðu um háskólamenntun í landinu í Fréttablaði dagsins (21 október 2009). Grein hans inniheldur gullkorn og högl.

En jafnvel þótt slíku sé haldið fram í hátíðarræðum hygg ég að flestir sem hafa starfað við háskólakennslu á Íslandi lengur en áratug viti mætavel að námskröfur hafa stöðugt minnkað eftir því sem kló samkeppninnar hefur gripið þéttar.

Þetta á jafnt við í öllum skólunum, ríkisskólum sem öðrum, enda tilkomið af kerfislægri skekkju og varð meðal annars til með því reikningslíkani sem skiptir opinberu fé á milli háskóla landsins.

Kerfið bókstaflega hvetur skólana til að kenna í risastórum hópum og fjöldaframleiða prófskírteini burt séð frá gæðum menntunarinnar.

Ég kenndi verklega tíma í liffræðinni milli 1994 og 1998, og kom síðan aftur til starfa árið 2007 eftir nám erlendis. Mér fannst námið vera frekar áþekkt að upplagi, en samt fékk ég að kynnast betur hlið kennara og stjórnenda, sem þurfa að reka sínar faglegu einingar í kerfi því sem Eiríkur ræðir. Fyrir bókhald háskólaeininga er höfuðáherslan á fjölda nemenda, sem ljúka prófi, ekki endilega gæði kennslunar.

Kennararnir eru vitanlega meðvitaðir um þetta, og streitast við skipulags breytingum og niðurskurði á verklegri kennslu og fleiru í þeim dúr. 

Grein Eiríks er vitanlega hluti af þeim slag sem nú stendur yfir milli núverandi Háskóla á Ísland. Við höfum áður séð barátturæður Svövu Grönfeld og Kristínar Ingólfsdóttur.

Veruleikinn sem blasir við er að við þurfum að spara og það er best ef við komum okkur saman um hvernig það verður gert, frekar en að stjórnsýslan taki einhverjar fáránlegar ákvarðanir!

Ég sting upp á því að stjórnsýsla Háskólanna verði einfölduð, boðleiðir, bókhald og utanumhald einfaldað. Það sparar pening, og gefur starfsfólki meiri tíma til rannsókna og kennslu. 

Skilagrein rýnihóps um aðgerðir í háskóla- og vísindamálum

can be found here: skilagrein

Hvatningarverðlaun Vísinda- og tækniráðs

I just stumbled upon this story about hvatningarverðlaun Vísinda- og tækniráðs (science and technology council - hereafter VT council).  I'll make clear right away that my point is not to suggest Armann doesn't deserve the award - I'm in no position to make such a judgement as VT appears to be equally secretive about who is nominated as Rannis is about its applicant.  However, it does strike me as somewhat problematic that the Armann's sister is the Minister of Education - who has a seat on the VT (and also nominates one of its members).  Of course, the award winner is selected by a selection committee composed of former winners of the award so the story isn't that juicy.  However, I would think this would put the selection committee in a somewhat awkward position.  And I doubt this was a unique situation - the smallness of Iceland, as well as the research community, pretty much makes (potential) conflicts of interest unavoidable, which in turn enhances the importance of patronage that has long plagued Icelandic politics and society.  So, in a sense, I'm sorry to single out this case because I have no reason to believe that the decision was any more or less biased than in any other case (VT council or Rannis).  The problem is that I just don't have that much faith in the other cases either - I think there is a fundamental problem with respect to the transparency of the decision making process when it comes to funding (and awards) in research.  It is far from being the only thing wrong with government policy with respect to research and academics but it is one that could be fixed rather easily.

Ármann Jakobsson hlýtur hvatningarverðlaun

Forystuleysið í háskóla- og vísindamálum

Eftirfarandi grein má finna á http://www.mbl.is/mm/mogginn/blad_dagsins/netgrein.html?art_id=83681.  Stytt útgáfa af henni birtist í pappírsútgáfu Mbl þann 18. júlí.

 

Einar Steingrímsson: Forystuleysið í háskóla- og vísindamálum

Til stendur að endurskipuleggja allt háskóla- og vísindastarf á Íslandi.  Verði það gert á metnaðarfullan og skynsamlegan hátt mætti bæta þetta starf stórkostlega, þótt ekki komi í upphafi til meira fé en nú er í kerfinu.  Vissulega hafa á síðustu árum komið fram efnilegir vaxtarsprotar í háskólastarfi hér.  Því miður er ekki hægt að segja að háskóla- og vísindastjórnunarkerfið í landinu hafi markvisst hlúð að slíkum sprotum, né heldur markvisst byggt upp öflugar rannsóknir yfirleitt. Þvert á móti hefur kerfið einkennst af skilningsleysi á uppbyggingu góðs vísindastarfs.  Sama gildir um forystu Háskóla Íslands og Háskólans í Rekjavík, sem hafa ekki unnið í samræmi við yfirlýsta stefnu skóla sinna um að koma þeim í fremstu röð á alþjóðavettvangi.

Ein helsta spurningin sem þarf að svara nú er hvort við viljum byggja upp miklu betra rannsóknastarf hér en við höfum.  Sé svarið já þarf að rífa núverandi kerfi fjármögnunar rannsókna upp með rótum, og koma á fót nýju, þar sem öllu fé sem ríkið veitir í rannsóknir er veitt til rannsókna sem standast alþjóðlegan samanburð.  Af slíkum rannsóknum er þegar töluvert hér á landi en þær búa við kröpp kjör og eru lagðar að jöfnu við rannsóknavinnu sem ekki stenst neinar kröfur. 

Hér verða aðeins nefnd fá af mörgum dæmum sem lýsandi eru fyrir getuleysi núverandi stofnana á þessu sviði, getuleysi sem gerir það vonlítið að forysta þeirra geti verið í fararbroddi fyrir eflingu háskóla- og vísindastarfs í landinu.  Fyrst er rétt að benda á athyglisverða staðreynd: Í æðstu akademísku forystu Háskóla Íslands og Háskólans í Reykjavík, sem telur u.þ.b. 15 sviðs- eða deildarforseta auk rektora og aðstoðarrektora, er ein manneskja með teljandi reynslu af þeim alþjóðavettvangi sem báðir skólarnir segjast ætla að komast framarlega á.  Sú manneskja hefur starfað hér í hálft ár (við HÍ). (Hér er undanskilinn konrektor HR, sem ráðinn er tímabundið, er lítið á landinu, og hefur augljóslega ekki verið ráðinn til að taka á þeim djúpstæðu vandamálum sem skólinn á við að etja.)

Tölfræði af þessu tagi segir ekkert um einstaklingana sem um ræðir, því enginn verður sjálfkrafa góður forystumaður í háskóla af því að hafa reynslu úr góðum erlendum háskólum, og ekki er ómögulegt að vera góður leiðtogi þótt maður hafi alið allan sinn aldur á Íslandi eftir doktorspróf.  Þegar þessari tölfræði er hins vegar beitt á alla forystu þeirra íslensku háskóla sem tala um að hasla sér völl á alþjóðavettvangi er ljóst að hér ríkir mikið skilningsleysi á nauðsyn reynslu af því starfi sem rætt er um að byggja upp.

Háskóli Íslands

Háskóli Íslands setti sér fyrir þrem árum það markmið að komast í hóp hundrað bestu háskóla í heimi, mælt á þeim kvörðum sem mikil samstaða er um í alþjóðlega vísindasamfélaginu. Skólinn fékk samning við Menntamálaráðuneytið um að framlög til rannsókna hans ykjust jafnt og þétt svo að frá og með 2011 næmi aukningin þrem milljörðum á ári, miðað við 2006.  Þetta fé hefði mátt nota til að ráða a.m.k. hundrað öfluga vísindamenn erlendis frá (íslenska og erlenda), og skapa þeim þá aðstöðu sem þarf til að þeir gætu blómstrað.  Þetta, að stórfjölga öflugu vísindafólki við skólann, er eina leiðin til að ná þeim markmiðum sem sett voru.  Staðreyndin er hins vegar sú að afar lítið hefur verið ráðið af öflugu fólki á þessu tímabili, og ekki er að sjá að áætlanir hafi verið gerðar um uppbyggingu af þessu tagi.  (Aukning rannsóknaframlaganna hefur nú verið minnkuð vegna kreppunnar, en það breytir ekki því að hvorki voru gerðar metnaðarfullar áætlanir né byrjað að ráða fólk í stórum stíl á þeim þrem árum sem liðu fram að hruni.)

 Þegar HÍ auglýsti eftir sviðsforsetum yfir fræðasvið sín fimm í fyrra fékk skólinn samtals aðeins 25 umsóknir.  Enginn útlendingur sótti um, þrátt fyrir yfirlýsingar um að ráðnir skyldu öflugir leiðtogar sem leitt gætu skólann að því markmiði að komast framarlega á alþjóðavettvangi. Augljóst virðist að ekki hafi verið auglýst erlendis, hvað þá að reynt hafi verið að laða í þessi störf fólk með feril að baki sem gæfi til kynna að það hefði burði til að vinna umrætt verk.

Á síðustu fimm árum eða svo hefur Tölvunarfræðiskor HÍ hnignað gríðarlega á sviði rannsókna, af því að hún hefur hrakið frá sér tvo, og bægt frá sér öðrum tveim, af bestu vísindamönnum landsins, sem hafa að baki feril sem er margfalt öflugri en samanlagt framlag þeirra níu fastakennara sem eftir eru í skorinni, mælt á þeim kvörðum sem HÍ hefur sett sér.  Á þetta horfðu núverandi og fyrrverandi rektor HÍ, og viðkomandi deildarforsetar, en aðhöfðust ekki.  Nýlegar auglýsingar um stöður og sókn í þær benda til að ekki sé leitað út fyrir landsteinana til að laða til skólans bestu kennarana og vísindamennina sem völ er á.

Háskólinn í Reykjavík

Háskólinn í Reykjavík hefur það yfirlýsta markmið að komast í fremstu röð alþjóðlegra rannsóknaháskóla.  Skólinn hefur vissulega vaxið að styrk síðustu árin, en engu að síður hefur forysta hans verið ófær um að framfylgja þessari yfirlýstu stefnu.  Af þeim tugum akademískra starfsmanna sem ráðnir hafa verið síðustu tvö árin eru hlutfallslega fáir sem ná því máli sem þarf til að byggja skóla af því tagi sem um er rætt, og varla hafa byggst upp nokkrir nýir öflugir rannsóknahópar, en þeir eru lykilatriði í slíkri uppbyggingu.  (Rétt er að taka fram að sá sem þetta ritar hefur fengið tækifæri og stuðning til að byggja upp stóran rannsóknahóp í HR, en aðrir sem ekki síður hefði átt að styðja til slíks hafa ekki fengið nauðsynlegan stuðning.)

HR hefur líka hrakið frá sér gott fólk,  t.d. í fjármálaverkfræði, þar sem öflugur erlendur vísindamaður, upphaflega ráðinn til að byggja upp rannsóknahóp og meistaranám á sviðinu, var gerður að undirmanni sviðsstjóra sem hafði ekki lokið doktorsprófi, og starfar ekki einu sinni á umræddu fræðasviði.  Vegna skilningsleysis yfirmanna skólans sá þessi erlendi visindamaður sér ekki fært að sinna því hlutverki sem honum hafði verið falið og sagði hann sig því frá starfinu.

Síðast en ekki síst hefur forysta HR eytt mestöllum kröftum sínum síðustu tvö árin í hverja hugmyndina á fætur annarri sem miðaði að því að fegra ímynd skólans, í stað þess að byggja upp styrk innan hans. Þar er fyrst að nefna umfangsmikinn og óhóflega dýran samning við MIT, sem hefði þýtt að HR hefði getað ráðið tugum færri vísindamenn en ella, en fengið í staðinn gestakennara frá MIT og getað skreytt sig með þessu fræga nafni.  Til allrar hamingju var horfið frá þessari fyrirætlan.  Næst var, í augljósri andstöðu við ráðleggingar alþjóðlegrar ráðgjafanefndar skólans, reynt að gera "sjálfbærni" að aðalsmerki skólans, þótt nánast engar rannsóknir innan skólans falli undir þetta loðna hugtak, samtímis því sem reyndustu akademísku starfsmenn skólans eru algerlega sniðgengnir í uppbyggingarstarfi. Síðasta klisjan var að HR yrði miðstöð "viðskipta, tækni og hönnunar". Þetta voru aldrei meira en innantóm orð, og byggðist auk þess á þeirri hugmynd að HR sameinaðist Listaháskólanum, sem nokkuð augljóst var að ekki hefði áhuga á eða ávinning af slíkri sameiningu.

Vísinda- og tækniráð

Eftir fjölmiðlaumræðuna í síðustu viku er varla þörf á að ræða algert lánleysi VTR sem forystuafls í íslensku vísindastarfi.  Ráðið olli trúnaðarbresti í vísindasamfélaginu (og braut líklega bæði stjórnsýslulög og lög um hlutverk sitt) með eftirminnilegum hætti í fyrra þegar það auglýsti svokallaða "markáætlun", sem snerist um ímynduð tækifæri til rannsókna, þar sem búið var að útiloka langflestar greinar sem einhver styrkur er í á Íslandi.  Skipan nýs ráðs fyrir skemmstu olli því svo að upp úr sauð meðal margra vísindamanna sem eru orðnir langeygðir eftir framförum í stjórn vísindamála.  Í nýja ráðinu er allt of mikið af fólki sem hefur litla eða enga reynslu af árangursríkri uppbyggingu á vísinda-, háskóla- eða nýsköpunarstarfi, auk fólks sem sat í síðasta ráði og ber því ábyrgð á hneykslinu í fyrra.

Menntamálaráðuneytið

Í Menntamálaráðuneytinu, sem stýrir væntanlegri endurskipulagningu háskóla- og vísindastarfs í landinu, er enginn starfsmaður með nokkra teljandi reynslu af háskólastarfi, hvað þá af slíku starfi á alþjóðlegum vettvangi.  Ráðherra hefur hins vegar ráðið sér ráðgjafa sem virðist fara með forystu í endurskipulagningarmálunum.  Sá ráðgjafi hefur ekki einu sinni lokið doktorsnámi, hvað þá að hann hafi reynslu af háskólastarfi sem geri honum kleift að vera í forystu í svo veigamiklu máli.  Viðhorfið sem hér býr að baki er litlu skárra en hjá bankastrákunum fyrir fáum árum, sem þóttust geta byggt upp framúrskarandi bankastarf á alþjóðlegum vettvangi, þótt þeir hefðu enga reynslu af slíku starfi.  Þetta er reyndar útbreitt  viðhorf á Íslandi, ekki síst í stjórnsýslunni, sem mætti kalla fúskspillingu, því það gengur út á að ekki þurfi reynslu eða skilning á málum til að geta stýrt þeim; hægt sé að setja hvaða nýgræðing sem er í hvaða starf sem er.

Í byrjun júlí átti undirritaður fund með umræddum ráðgjafa og benti á að engin reynsla væri til staðar í ráðuneytinu í þessum málaflokki. Því var til svarað að ráðuneytið hefði á sínum snærum slíkt fólk, og voru í því sambandi nefndir tveir menn, sem annar er fyrrverandi og hinn núverandi háttsettur stjórnandi í Háskóla Íslands.  Einnig var sagt að í júlí myndi mikið gerast í þessum málum innan ráðuneytisins, talað yrði við rektora HÍ og HR um endurskipulagninguna, og verið væri að setja á laggirnar vinnuhóp sem stýra myndi ferlinu.

Augljóslega er yfirvofandi sú hætta að stjórnendur núverandi stofnana semji sín á milli, með þegjandi samþykki ráðherra, um hvernig eigi að skipa málum. Hætt er við að það yrði gert með (hugsaða) hagsmuni viðkomandi stofnana og stjórnenda þeirra að leiðarljósi, en ekki byggt á vandlega ígrundaðri áætlun um hvers konar háskólastarf sé farsælast að byggja upp hér á landi, óháð hagsmunum núverandi stofnana og stjórnenda.

Lokaorð

Á Íslandi er hægt að byggja upp miklu betra háskólastarf en við eigum nú.  Það er ekki auðvelt, en samt afar einfalt.  Til þess þarf bara að ráða mikið af öflugu vísindafólki, og búa því umhverfi sem það þrífst í.  Með því að nota það fé sem nú er eyrnamerkt í rannsóknir (þ.á.m. 40% af launum allra akademískra starfsmanna ríkisháskólanna) væri hægðarleikur að stórfjölga góðu vísindafólki í landinu á nokkrum árum, en það er eina raunhæfa leiðin til að efla vísindastarfið. Núverandi forysta háskóla- og vísindamála hefur sýnt að hún getur ekki byggt upp slíkt starf á skilvirkan hátt.  Eina leiðin út úr þessum ógöngum er að ráðherra setji yfir endurskipulagningu háskóla- og vísindastarfsins verkefnisstjórn fólks sem hefur reynslu af slíku starfi (þ.á.m. af alþjóðavettvangi), og feril sem sýnir að það geti byggt upp öflugt starf, á alþjóðlega mælikvarða, bæði í kennslu og rannsóknum.  Þetta fólk verður að standa utan stjórnendahóps núverandi háskóla og stofnana og nauðsynlegt er að sækja a.m.k. hluta þess til útlanda.

Vilji ráðherra hins vegar ekki að lagt verði kapp á að byggja upp slíkt háskólastarf hér, þar sem rannsóknir verða stórefldar, á hún að segja frá því með ótvíræðum hætti, en ekki láta þá niðurstöðu verða afleiðingu af baktjaldamakki fólks sem hefur sýnt að það er ófært um að marka skýra stefnu og fylgja henni.

Hver svo sem niðurstaðan verður er tími til kominn að hætta þeim blekkingaleik sem einkennt hefur umræðuna um háskóla- og vísindastarf á Íslandi.  Við erum veikburða, við höfum ekki verið að vanda okkur, og við þurfum að taka okkur tak ef við ætlum okkur eitthvað á alþjóðavettvangi, fremur en að verða að athlægi fyrir innantómt skrum.

Höfundur er prófessor í stærðfræði við Háskólann í Reykjavík

 

Better late than never?

I found this story about recommendations for reducing the number of universities in Iceland interesting.  The recommendations from the Icelandic committee are here.  While I disagree with many of the points (in both reports) I basically agree with it being desirable to reduce the number of universities.  But I suspect that the obstacles to doing so are greater than they seem.  It is, for example, not clear to me that the standards employed by the different universities in hiring faculty are at all comparable.  So in effect, 'mergers' would result in our best universities becoming worse.  And these are potentially not one off costs because of the way hiring works in academia - bad departments tend to hire lower quality candidates.  One reason is that it is harder for weak departments to attract good candidates but also because bad departments are less able to tell which candidates are the best.  I'm sure my comments will be controversial (after all, it is worth the effort if only to bring this blog back to life) but it strikes me that actually thinking about how different universities (or departments) compare in terms of quality and how transparency can be increased is an important issue.  I consider competition between universities healthy but it only works if there are ways of telling what the score is.  At any rate, in my opinion simply closing down universities that shouldn't have been established in the first place rather than attempting `mergers' strikes me as a more reasonable strategy, which could be accompanied by increases in the budgets of the two survivors who could then compete for the faculty of the unfortunate universities. An added benefit of that approach is that the universites aren't forced to adopt whole departments whose talents/specialization may largely overlap existing faculty's specialization.

Mæla með tveggja háskóla kerfi

Rannis frustrations pt. 1

I just finished reviewing some applications for student funding for Rannis.  Of course, as soon as I took on the task I was reminded why I had sworn not to do more reviews for Rannis: Reviews aren't anonymous.  Now, personally, I don't really care too much about potentially upsetting people but, then again, I'm a few thousand kilometers away and I feel fairly safe that I won't run into any of them anytime soon.  But in general I think this policy is little short of insane.  It is simply unreasonable to expect people to give their honest assessment of their colleagues (i.e., you are asked to assess the research activity/output of the advisor as well) when, at best, it may result in some awkward moments at work and, at worst, have real implications when it comes to promotions etc.  Of course, one would hope that everyone was able to rise above such things or chalk them down to academic differences but I think it is a very optimistic view to assume that is the case.

 

At any rate, for the second year in row, I made a note of this when turning in my reviews.  If you agree that this policy is idiotic (or just not that good) I encourage you to do the same.

Critical Notes on the Abuse of Bibliometric Data

I have recently been informed by Catuscia Palamidessi that the editorial board of the journal Mathematical Structures in Computer Science has put together a critical note on the (ab)use of bibliometric data, which will appear in the issue 19.1 of that journal. The note has been written by the editor in chief, Giuseppe Longo, and subscribed by all the members of the editorial board of that journal.

The note expresses the worries of the scientists in the board about

 

• the way the evaluation of research activity is evolving in many countries,
• the general trend to use criteria purely based on numbers and citation indexes in judging the quality of researchers and
• the fact that the management of the data used in the numerical evaluations is entrusted to private agencies, whose methodologies and software might be rather dubious or cannot be subjected to scrutiny by the research community.

Did you know that

“The first journal according to ISI (...) is the 195th according to CiteSeer; the 2nd according to ISI does not appear in CiteSeer; the 6th for ISI is 958th for CiteSeer... Conversely, the 1st for CiteSeer (...) is 26th for ISI; the 4th for CiteSeer (...) is 122nd for ISI”

(See this document, in French.) I did not, and the fluctuation in the data is worrying, to say the least.

What is the situation regarding the use of citation indexes and impact factors in Iceland? Are we already abusing them?

 

Similar concerns have been raised by others. See, e.g., the talk "Bibliometric Evaluation of Computer Science - Problems and Pitfalls" by Friedemann Mattern (Institute for Pervasive Computing, Department of Computer Science, ETH Zurich).

There is also a very interesting joint report from three mathematical boards, which is definitely worth reading.

Finally, the "Sector Overview Report from the Computer Science and Informatics Sub-Panel (UoA 23)" after the British nationwide "Research Assessment Exercise 2008" (available at http://www.rae.ac.uk) includes the following passage:

We frequently found that citation counts were poorly correlated with the sub-panel’s assessment of the impact of the work examined. Citations also varied widely between research areas. For instance, much of the highly significant theoretical research, in which the UK is world leading, typically attracts low citation counts. Despite these low citations, the work is often found to have profound long-term impact on practical aspects of the field.

(The emphasis is mine and is not present in the original text.)

I hope that some of you will find these contributions interesting. I thank Catuscia Palamidessi and Vladimiro Sassone for pointing them out to me. Feel free to distribute this post as widely as you see fit.

...fallið verður frá framlögum í rannsókna- og tækjasjóði...

Kæru vísindamenn.

Ef þetta gengur eftir getum við pakkað saman og flutt til útlanda eða farið að þvo tyggjó af götum bæjarins í sjálfboðaliðastarfi (af nægu er að taka þar!).

Atvinnustefna á Íslandi gengur nefnilega út á malbik, steypu og möl.

Höfum við ekki lært nokkurn skapaðan hlut af bankahruninu, steypumusterin eru tálsýn.

Finnum leiðir til að beina kröftum þeirra sem missa vinnuna í frumkvöðlastarf, í sprotafyrirtækjum eða í samstarfi við rannsóknastofnanir og háskóla. Kostnaðurinn yrði aðallega í formi launa, en ekki í rekstri stórvirkra vinnuvéla, bora og kostnaði við stál og steinsteypu.

Tekjuskattur og útsvar hækka

...fallið verður frá framlögum í rannsókna- og tækjasjóði...

Kæru vísindamenn.

Ef þetta gengur eftir getum við pakkað saman og flutt til útlanda eða farið að þvo tyggjó af götum bæjarins í sjálfboðaliðastarfi (af nægu er að taka þar!).

Atvinnustefna á Íslandi gengur nefnilega út á malbik, steypu og möl.

Höfum við ekki lært nokkurn skapaðan hlut af bankahruninu, steypumusterin eru tálsýn.

Finnum leiðir til að beina kröftum þeirra sem missa vinnuna í frumkvöðlastarf, í sprotafyrirtækjum eða í samstarfi við rannsóknastofnanir og háskóla. Kostnaðurinn yrði aðallega í formi launa, en ekki í rekstri stórvirkra vinnuvéla, bora og kostnaði við stál og steinsteypu.

 

Leiðin út

Það er alltaf ánægjulegt að sjá ungt íslenskt vísindafólk standa sig vel. Páll Þórðarson lauk prófi frá HÍ en hefur síðan numið ytra og nú starfað ytra. Fólk sem leggur stund á raunvísindi við HÍ hafa lönguð staðið sig vel í framhaldsnámi ytra, komist í góðar stöður og lagt mikið af mörkunum í þekkingarleit okkar. Við leggjum áherslu á það við nemendur okkar í líffræði, að góðar einkunnir séu aðgöngumiði að útlöndum og öðru lífi. Það á sérstaklega vel við í núverandi efnahagsþreningum.

Það er góður kostur að leggja meiri áherslu á grundvallar vísindi í menntun þjóðarinnar, sem skila sér í talnalæsi, sköpunarkrafti, gagnrýni og sjálfstæðri hugusun.

Íslenskur efnafræðingur hlýtur hvatningarverðlaun